Αφισάκια και αυτοκόλλητο που κολλιούνται σε Βόλο και Λάρισα.
Η «λογική» των «ανεκτών» απωλειών ανθρώπινων ζωών, είναι δομικό συστατικό του κόσμου της κυριαρχίας και του καπιταλιστικού κέρδους. Εξαρχής της πανδημίας, η «εξίσωση» που κλήθηκε να επιλύσει το ελληνικό κράτος, περιείχε δύο στρατηγικής σημασίας στόχους. Ο ένας στόχος είναι να μην διαταραχτεί (ή να διαταραχτεί στον ελάχιστο δυνατό βαθμό) η ομαλή αναπαραγωγή του κεφαλαίου και ο δεύτερος στόχος είναι να μην κλονιστεί η εμπιστοσύνη των υπηκόων του στον κρατικό μηχανισμό. Γι’ αυτό και επέλεξε να ακολουθήσει «ασθμαίνοντας», με σημαντική δηλαδή χρονική καθυστέρηση, τα βασικά υγειονομικά μέτρα που ήδη είχαν πάρει αρκετά κράτη παγκόσμια, προτρέχοντας όμως από την άλλη, να λάβει από νωρίς όλα τα αστυνομικά μέτρα γενικευμένου κοινωνικού ελέγχου και πολιτειακής του μετάλλαξης. Αντί να λειτουργήσει προς όφελος της ανθρώπινης ζωής, επέλεξε να μειώνει όσο και όπου μπορούσε τις διακοπές στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Αντί να προστατεύσει την υγεία των υπηκόων του αποφάσισε να προστατέψει την λειτουργία του παρακρατικού μηχανισμού της ΕΚΚΛΗΣΙΑ Α.Ε.
Το κράτος ξεσκαρτάρει για λογαριασμό του κεφαλαίου ποιες ζωές περισσεύουν και τις έχει ήδη καταδικάσει σε θάνατο, με την ταξική θανατοπολιτική που εφαρμόζει. Το καθεστώς εξαίρεσης βαθαίνει και καταπίνει σταδιακά επιμέρους κοινωνικές ομάδες, δηλαδή όσα άτομα δεν παράγουν κέρδος αλλά και δεν αποτελούν κομμάτι των πειθήνιων υπηκόων του κράτους. Όσο το κράτος προσπαθεί να δείξει ότι τηρεί τα προσχήματα στην προσπάθεια ελέγχου της εξάπλωσης του ιού, η πραγματικότητα δεν άργησε να αποδείξει την ουσιαστική πολιτική που σχεδιάστηκε και ακολουθείται, συνοδευόμενη από ισχυρή επικοινωνιακή προπαγάνδα «εθνικής αναγκαιότητας». Continue reading “Το κράτος δεν είναι ο προστάτης μας, είναι ο δυνάστης μας. (αφισάκια και αυτοκόλλητο)”
Την Πέμπτη 22 Οκτώβρη στις 20:30′ στον χώρο της 
“Το κρατικό χρήμα (δηλαδή οι δικοί μας φόροι) ρέει άφθονο κυρίως σε μεγάλα αλλά και σε μικρά αφεντικά, ενώ αντίθετα πέφτει με το σταγονόμετρο όσο κατεβαίνουμε τη σκάλα του κοινωνικού πλούτου. Αντίθετα από τον ιογενή μαζικό θάνατο, που δεν έχει ακόμα κάνει ισχυρή την παρουσία του στο νοτιότερο άκρο της βαλκανικής, ο ταξικός θάνατος έχει ήδη απλώσει τα μαύρα του φτερά πάνω από τα κεφάλια εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων της τάξης μας. Η δημόσια δήλωση του πρωθυπουργού του ελληνικού κράτους «θα μοιραστούμε τα βάρη της κρίσης, όπως το έχουμε κάνει μέχρι τώρα», την μοναδική μετάφραση που έχει είναι ότι το ελληνικό κράτος θα συνεχίσει την ταξική θανατοπολιτική του, με ακόμα πιο κυνικό τρόπο. Σχεδιάζει να χρεώσει την διακοπή της κερδοφορίας του κεφαλαίου στη βάση της κοινωνικής/ταξικής πυραμίδας. Κι αν η βάση διαφωνήσει, τα κρατικά τάγματα εφόδου (αστυνομία, μισθοφορικός στρατός) του σύγχρονου φασισμού, είναι πανέτοιμα για να επιβάλουν αυτόν τον κρατικό σχεδιασμό.” 
Η παρούσα συλλογική προσπάθεια, αποτελεί το επιστέγασμα ενός κύκλου εσωτερικών συζητήσεων. Στα μέσα Μάρτη, αποκωδικοποιώντας την «βήμα-βήμα» κρατική διαχείριση, της από τον Π.Ο.Υ. κηρυχθείσας πανδημίας, αντιληφθήκαμε ότι μια εντελώς νέα πολιτική, οικονομική και κοινωνική συνθήκη βρισκόταν μπροστά μας. Στις 23 Μάρτη η συνθήκη αυτή επιβεβαιώθηκε. Σε μερικές μέρες ή βδομάδες από σήμερα, ενδέχεται να αρθούν κάποια από τα περιοριστικά μέτρα που έχει επιβάλλει το καθεστώς. Κατά την εκτίμησή μας, μια τέτοια κίνηση από πλευράς κράτους, είναι βραχυπρόθεσμα αναμενόμενη και δεν τροποποιεί τον πυρήνα του μακροχρόνιου σχεδιασμού του, συνεπώς ούτε την αντίστοιχη ιχνηλάτιση του σύγχρονου φασισμού που επιχειρούμε μέσα από αυτή την μπροσούρα. Ένα ελατήριο, για να καταφέρεις να το συμπιέσεις με ασφάλεια στο maximum χωρίς να κινδυνεύεις από απότομη θραύση, είναι σοφότερο να ακολουθείς σταδιακούς και επαναλαμβανόμενους κύκλους φόρτισης-αποφόρτισης, όπου κάθε αποφόρτιση θα είναι πολύ μικρότερης κλίμακας σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη φόρτιση. Η ελευθερία είναι ένα ελατήριο… 
Την Τρίτη 17 Σεπτέμβρη στις 19:00’, στην 
«Ζούμε σε μια κοινωνία, που νομίζω οτι ο κόσμος δεν αντέχει, το να μην μπορεί να σε βάλει σε ένα συγκεκριμένο κουτάκι. Δηλαδή, δεν είμαστε κουτάκια. Είμαστε άνθρωποι, είμαστε πολύ περισσότερα απο κάτι που μπορεί να χωρέσει σε ένα κουτάκι.» (Ζακ Κωστόπουλος, απόσπασμα από συνέντευξή του)
Ελάχιστες μέρες πριν, γνωστοποιήθηκε απο τα τοπικά ΜΜΕ η διοργάνωση σήμερα το απόγευμα (6/6), εθνικιστικού-πατριωτικού συλλαλητηρίου στην παραλία της πόλης του Βόλου, με πρόσχημα την περιβόητη ονοματολογία και την εξελισσόμενη διακρατική διαπραγμάτευση ανάμεσα στο ελληνικό κράτος και το κράτος της μακεδονίας. Μια διακρατική διαπραγμάτευση που τελεί υπο την επίβλεψη και καθοδήγηση ΕΕ και ΝΑΤΟ. Ως διοργανωτές του συλλαλητηρίου, εμφανίζονται με ανακοινώσεις στα τοπικά ΜΜΕ, ένας τοπικός σύλλογος “μακεδονομάχων” απογόνων του Βουκεφάλα («ο μέγας αλέξανδρος»), ο πολιτευτής του ακροδεξιού ΛΑ.Ο.Σ. Γ.Γρηγορίου, ο τοπικός 
εκλησιαστικός μηχανισμός υπο την ηγεσία του εθνικόφρονα Ιγνάτιου, η τοπική Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών και η εργοδοτική οργάνωση των μικρομεσαίων αφεντικών της περιοχής (Ομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών & Εμπόρων Ν. Μαγνησίας). Δηλαδή το μεγάλο τμήμα του βασικού “εθνικού” κορμού της πόλης, που επιβάλει μέσα απο την καθημερινή του ύπαρξη και λειτουργία, την ταξική εκμετάλλευση-καταπίεση, τον εθνικισμό-πατριωτισμό, τον ρατσισμό και την πατριαρχία. Σε τοπικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων των νεοναζί, αυτός ο εθνοπατριωτικός συρφετός, αντιπροσωπεύει τον πυρήνα πολιτικής έκφρασης του σύγχρονου φασισμού. 
Σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αναρχικό κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου, αναρτήθηκαν προπαγανδιστικά πανό της υπόθεσης, στην είσοδο της πόλης και σε πανεπιστημιακά κτίρια (αρχιτεκτονική και κεντρικό κτίριο “Θόλος”).
αθωωτικής απόφασης του εφετείου και η φυλάκιση του συντρόφου. Μεθοδεύεται δηλαδή η φυσική, ηθική και πολιτική του εξόντωση επειδή είναι αναρχικός.
Η αίτηση αναίρεσης που ασκήθηκε, από τον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ι. Αγγελή, εναντίον της απόλυτα αιτιολογημένης απόφασης του Α’ Πενταμελούς Εφετείου κακουργημάτων Αθηνών με την οποία κηρύχθηκε αθώος ο αναρχικός κομμουνιστής Τάσος Θεοφίλου, αναδεικνύει την επιδιωκόμενη επέκταση του καθεστώτος εξαίρεσης σε ότι αφορά την αναρχική πολιτική έκφραση και δράση. Αυτή η επιδίωξη του κρατικού μηχανισμού μεθοδεύεται εδώ και καιρό. Πρόκειται για ένα καθεστώς εξαίρεσης που δοκιμάστηκε σιωπηλά και εμπεδώθηκε ως νέα κανονικότητα στο κοινωνικό σώμα τα τελευταία χρόνια, σε βάρος των χιλιάδων μεταναστών/ριών, με τον σταδιακό εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και με μαζικές απελάσεις τους. Τώρα, το επιδιωκόμενο δικαστικά, σύγχρονο άτυπο ιδιώνυμο διώκει την αναρχική πολιτική έκφραση και δράση, ώστε στη συνέχεια να εξαπλωθεί σιωπηλά υπο συνθήκες κοινοβουλευτισμού, εναντίον όλων όσων παίρνουν θέση στο πλευρό των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, εναντίον όλων όσων συμμετέχουν στον εξελισσόμενο αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, για την ταξική και κοινωνική απελευθέρωση. 
Στις 20 Μάρτη, ξεκίνησαν με ενυπόγραφα στένσιλ, παρεμβάσεις της συλλογικότητας στους δημόσιους χώρους της πόλης, με στόχο την αποδόμηση του εθνικισμού-πατριωτισμού.