28 Νοέμβρη του 2018 η Ελένη Τοπαλούδη βρίσκεται νεκρή στην παραλία Φώκια της Ρόδου. Η Ελένη Τοπαλούδη το προηγούμενο βράδυ βιάστηκε, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από τους Μανώλη Κούκουρα και Αλέξανδρο Λουτσάι, οι οποίοι και την πέταξαν ενώ ήταν ακόμη ζωντανή στη θάλασσα, ποντάροντας πως το σώμα της θα βρεθεί ανοιχτά του πελάγους και πως θα ξεβραστεί κάποια στιγμή στην Αίγυπτο. Έτσι θα την βγάζαν καθαρή και δεν θα κατηγορούνταν ποτέ για το προμελετημένο τους έγκλημα. Δεδομένου ότι γνώριζαν σε ποιο σημείο να πετάξουν την Ελένη, υπολογίζοντας πως τα ρεύματα της θάλασσας θα την εξαφανίσουν, αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο κι άλλες κακοποιημένες γυναίκες να εξαφανίστηκαν με τον ίδιο τρόπο, είτε από τους ίδιους είτε από άλλα κυκλώματα βιαστών και γυναικοκτόνων που δρουν στο νησί. Continue reading “Υπόθεση Τοπαλούδη : το συνεχές της πατριαρχικής βίας, η σχετικοποίηση και συγκάλυψή της.”
Από τη γέννηση μας βιώνουμε την πατριαρχία μέσα από την οικογένεια, το σχολείο, τη δουλειά, τις προσωπικές σχέσεις, στο δρόμο, στη καθημερινότητα μας. Μας πνίγουν καθημερινά περιστατικά έμφυλης βίας που κλιμακώνονται από τα έμφυλα στερεότυπα και διακρίσεις, τα σεξιστικά σχόλια και αστεία, τη ψυχολογική και σωματική βία, την υποτίμηση των γυναικών μέχρι τις επιθέσεις, τους βιασμούς και τις γυναικοκτονίες. Μας πνίγει η ομοφοβία, ο τρανς-μισογυνισμός, η διαπόμπευση οροθετικών γυναικών, η περιθωριοποίηση μεταναστριών και η κοινωνική απαξίωση σεξεργατριών. Όλο αυτό το παγόβουνο της έμφυλης βίας που καταλήγει στις γυναικοκτονίες στηρίζεται στη κανονικοποίηση και στη συγκάλυψη. Στη συνένοχη σιωπή της οικογένειας, της γειτονιάς, της παρέας, πολιτικών χώρων και ευρύτερων κοινωνικών συνόλων. 
Μέσα σε διάστημα λίγων μόνο μηνών, αναδεινύονται με συνεχή και ασταμάτητο ρυθμό πανελλαδικά στην δημόσια σφαίρα, γυναικοκτονίες, βιασμοί και κακοποιήσεις. Η ψυχική δύναμη που άντλησαν τα υποκείμενα που επιβίωσαν της πατριαρχικής βίας, η ηθική στήριξη που έλαβαν μέσα από οικογενειακές, φιλικές και συντροφικές διαδικασίες ενθάρρυνσης, βοήθησε σημαντικά στο να σπάσουν την σιωπή που κοινωνικά επιβάλει στα αμέτρητα θύματά του ο φασιστικός ζόφος της πατριαρχίας. Η κάθε μία επιζήσασα παίρνει δύναμη από την προηγούμενη που ξεπέρασε την αυτοενοχοποίηση και την αυτοαπαξίωση, εκθέτοντας το βίωμά της. Ακολουθώντας τον δρόμο της ρήξης με την δυστοπία της πατριαρχικής κανονικότητας, αρκετές γυναίκες κατάφεραν να βρούν την δύναμη για να σπάσουν την σιωπή τους, συγκρουόμενες με τους θεσμικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς που συγκαλύπτουν τους θύτες και που ταυτόχρονα συκοφαντούν και στιγματίζουν τα θύματα των σεξιστικών εγκλημάτων. Πρόκειται για μια συνθήκη κυριαρχικής επιβολής, που αποτελεί τον κανόνα θεσμικής και κοινωνικής διαχείρισης των περιστατικών πατριαρχικής βίας από ολόκληρες κοινότητες, ακόμα και από αυτοαποκαλούμενες ως «ριζοσπαστικές». Οι επιζήσασες άντλησαν την δύναμη που χρειάζονταν, για να καταγγείλουν τα πατριαρχικά σιχάματα που επέβαλλαν ωμή σεξιστική βία πάνω στα κορμιά τους. 
Το τέλος του 2018 και η αρχή του 2019 έχουν ήδη καταγράψει 3 γυναικοκτονίες. Η Ελένη, η Αγγελική και η Λίτσα δολοφονήθηκαν από άντρες που θεωρούσαν ότι είχαν δικαίωμα πάνω στο σώμα και τη ζωή τους. Για εμάς αυτά τα περιστατικά είναι η κορυφή του παγόβουνου της έμφυλης βίας και δεν πέφτουμε από τα σύννεφα σε κάθε γνωστοποιημένο ή μη περιστατικό. Πριν από τη γυναικοκτονία και το βιασμό, το παγόβουνο της έμφυλης βίας ξεκινά από πολύ μικρότερα περιστατικά τα οποία βιώνουμε στην καθημερινότητα μας μέσα από την παρενόχληση σε χώρους εργασίας, πειράγματα στο δρόμο, την κακοποίηση γυναικών μέσα σε σχέσεις, τις έμφυλες διακρίσεις, όταν γυρνάμε σπίτι το βράδυ, στη διασκέδαση μας, σε πολιτικούς χώρους και πολλά ακόμα που θα μπορούσαν να γεμίσουν αρκετές σελίδες ως παραδείγματα. Είναι η διαδρομή της κανονικοποίησης της έμφυλης βίας που καταλήγει στο βιασμό και τη γυναικοκτονία. 
Ούτε μία λιγότερη.
Τον Ιούνιο του 2017, η 22χρονη Π. και η 17χρονη φίλη της δέχτηκαν επίθεση σε κεντρικό σημείο της Κορίνθου απο έναν 46χρονο άντρα, ο οποίος δεν αρκέστηκε στο να ξεστομίζει απειλές αλλα κατευθυνόμενος προς αυτές, κατέληξε να ακουμπάει τη μια εκ των δύο στο στήθος και στην άλλη να τραβάει τα μαλλιά. Η Π. χρησιμοποίησε το μαχαίρι που έφερε για αυτοπροστασία. Ο άντρας μετά απο κάποιες μέρες κατέληξε, με αποτέλεσμα οι δύο κοπέλες να προφυλακιστούν και η Π. να αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, οπλοχρησία και η 17χρονη φίλη της, συνέργεια.
Η 45χρονη γυναίκα βρισκόταν σε διάσταση εδώ και βδομάδες με τον κακοποιητή σύζυγο και είχε λάβει ασφαλιστικά μέτρα για να προστατεύσει την ίδια και τα 3 παιδιά της. Ο κακοποιητής εδώ και πολύ καιρό την κυνηγούσε για να την σφάξει με μαχαίρι στο δρόμο ή να την πατήσει με το αυτοκίνητό του. Η γυναίκα είχε επανειλημμένα καταγγείλει αυτές τις επιθέσεις στην αστυνομία και πάντα κατέφευγε σε γειτονικά σπίτια για να ζητήσει βοήθεια. Είχε φύγει από το σπίτι στο πρόσφατο παρελθόν με τα παιδιά, όμως ο κακοποιητής την επισκέφτηκε στον χώρο εργασίας της και δυστυχώς κατάφερε να την πείσει πως είχε μετανιώσει για τις πράξεις του. Το απόγευμα της 21ης Μάη ο κακοποιητής της επιτέθηκε ξανά και την δολοφόνησε με 60 μαχαιριές μπροστά στα παιδιά της.
Στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη, οι εργάτριες στον τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κατέβηκαν σε απεργία για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών. Δυο χρόνια αργότερα, οι ίδιες εργάτριες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους. Το 1908 στους δρόμους της Νέας Υόρκης διαδήλωσαν 15.000 εργάτριες, ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.
Στις 17/12/2017, η ΕΧ, 49 ετών, η ΒΧ, 70 ετών και η ΜΖ 3 ετών, πέφτουν νεκρές μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Τρεις γενιές γυναικών νεκρές από το χέρι ενός άντρα: του πατέρα, του σύζυγου, του γαμπρού, του αστυνομικού. Τα ΜΜΕ μιλάνε πάλι για «μεμονωμένο περιστατικό» και «οικογενειακή τραγωδία» . Χαρακτηρίζουν το δράστη «τέρας» και «ψυχικά διαταραγμένο» . Η πραγματικότητα όμως, είναι άλλη: 
«Το λέμε με ειλικρίνεια, όσο επώδυνο κι αν είναι. Φασίστες υπάρχουν και έξω από το φασιστικό κόμμα, υπάρχουν σε όλες τις τάξεις και σε όλα τα κόμματα. Υπάρχουν συνεπώς παντού άτομα τα οποία αν και δεν είναι φασίστες (μπορεί να είναι και αντιφασίστες), έχουν φασιστική ψυχή, την ίδια δηλαδή επιθυμία για καταπίεση που χαρακτηρίζει τους φασίστες.» (Errico Malatesta, 28 Αυγούστου 1923, «Γιατί νίκησε ο φασισμός», Libero Accordo)