Τα τελευταία 10 χρόνια, ο φόβος της συνολικής καταστροφής κρέμεται διαρκώς πάνω από τα κεφάλια μας. Η προσδοκία μικροβελτιώσεων σε κάποιο αδιευκρίνιστο μέλλον αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο πριν την πλήρη παραίτηση.
Η «ελπίδα της αριστεράς» ήρθε τελικά να συμπληρώσει το πάζλ των αλεπάλληλων κυβερνητικών σχηματισμών, εφαρμόζοντας την ίδια ακριβώς πολιτική. Η ζωή μας συνεχίζει να εξαθλιώνεται, σε μια μόνιμη πια κατάσταση προσωρινότητας, ενώ ένας επόμενος σωτήρας συνεχίζει να αναζητείται, για να αναλάβει το παρόν και το μέλλον μας.
Για την ώρα δουλεύουμε προσωρινά, ανεχόμαστε προσωρινά, επιβιώνουμε προσωρινά. Continue reading “Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού … μέχρι να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας (απο Αναρχική Συλλογικότητα καθ' οδόν)”
Skip to content
