Τον τελευταίο μήνα έχουν δημοσιευτεί αμέτρητες καταγγελίες σεξουαλικής, σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης στις οποίες οι θύτες προέρχονται από καλλιτεχνικούς, αθλητικούς, εργασιακούς και πολιτικούς χώρους. Πρόκειται για άτομα σε θέσεις εξουσίας που επέλεξαν να κακοποιήσουν. Η μία καταγγελία έδωσε φωνή στην επόμενη κι έτσι άνοιξε το καπάκι ενός βόθρου, που η πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος αγνοεί επιδεικτικά ή τον αναπαράγει και τον συγκαλύπτει επίσης συστηματικά επί χρόνια. Στο πρώτο δίμηνο του 2021 άνοιξε ο φάκελος έμφυλη βία στο δημόσιο λόγο. Και αυτό συνέβη γιατί κατήγγειλαν τις τραυματικές τους εμπειρίες γυναίκες και άντρες που αποτελούν δημόσια πρόσωπα. Οι αντιδράσεις πολύ κόσμου απέναντι σε αυτές τις καταγγελίες κινήθηκαν στα ίδια στερεοτυπικά μοτίβα που συναντάμε σε κάθε καταγγελία έμφυλης βίας. Απαξίωση, χλευασμός των επιζώντων, προσπάθεια απόδοσης κρυμμένων συμφερόντων πίσω από την στοχοποίηση των καταγγελλόμενων, είναι λίγα από τα κλασσικά στοιχεία των απολογητών και απολογητριών της πατριαρχίας. Continue reading “Η σιωπή όταν σπάει κάνει θόρυβο…”
Από τη γέννηση μας βιώνουμε την πατριαρχία μέσα από την οικογένεια, το σχολείο, τη δουλειά, τις προσωπικές σχέσεις, στο δρόμο, στη καθημερινότητα μας. Μας πνίγουν καθημερινά περιστατικά έμφυλης βίας που κλιμακώνονται από τα έμφυλα στερεότυπα και διακρίσεις, τα σεξιστικά σχόλια και αστεία, τη ψυχολογική και σωματική βία, την υποτίμηση των γυναικών μέχρι τις επιθέσεις, τους βιασμούς και τις γυναικοκτονίες. Μας πνίγει η ομοφοβία, ο τρανς-μισογυνισμός, η διαπόμπευση οροθετικών γυναικών, η περιθωριοποίηση μεταναστριών και η κοινωνική απαξίωση σεξεργατριών. Όλο αυτό το παγόβουνο της έμφυλης βίας που καταλήγει στις γυναικοκτονίες στηρίζεται στη κανονικοποίηση και στη συγκάλυψη. Στη συνένοχη σιωπή της οικογένειας, της γειτονιάς, της παρέας, πολιτικών χώρων και ευρύτερων κοινωνικών συνόλων. 
Μέσα σε διάστημα λίγων μόνο μηνών, αναδεινύονται με συνεχή και ασταμάτητο ρυθμό πανελλαδικά στην δημόσια σφαίρα, γυναικοκτονίες, βιασμοί και κακοποιήσεις. Η ψυχική δύναμη που άντλησαν τα υποκείμενα που επιβίωσαν της πατριαρχικής βίας, η ηθική στήριξη που έλαβαν μέσα από οικογενειακές, φιλικές και συντροφικές διαδικασίες ενθάρρυνσης, βοήθησε σημαντικά στο να σπάσουν την σιωπή που κοινωνικά επιβάλει στα αμέτρητα θύματά του ο φασιστικός ζόφος της πατριαρχίας. Η κάθε μία επιζήσασα παίρνει δύναμη από την προηγούμενη που ξεπέρασε την αυτοενοχοποίηση και την αυτοαπαξίωση, εκθέτοντας το βίωμά της. Ακολουθώντας τον δρόμο της ρήξης με την δυστοπία της πατριαρχικής κανονικότητας, αρκετές γυναίκες κατάφεραν να βρούν την δύναμη για να σπάσουν την σιωπή τους, συγκρουόμενες με τους θεσμικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς που συγκαλύπτουν τους θύτες και που ταυτόχρονα συκοφαντούν και στιγματίζουν τα θύματα των σεξιστικών εγκλημάτων. Πρόκειται για μια συνθήκη κυριαρχικής επιβολής, που αποτελεί τον κανόνα θεσμικής και κοινωνικής διαχείρισης των περιστατικών πατριαρχικής βίας από ολόκληρες κοινότητες, ακόμα και από αυτοαποκαλούμενες ως «ριζοσπαστικές». Οι επιζήσασες άντλησαν την δύναμη που χρειάζονταν, για να καταγγείλουν τα πατριαρχικά σιχάματα που επέβαλλαν ωμή σεξιστική βία πάνω στα κορμιά τους. 
Το τέλος του 2018 και η αρχή του 2019 έχουν ήδη καταγράψει 3 γυναικοκτονίες. Η Ελένη, η Αγγελική και η Λίτσα δολοφονήθηκαν από άντρες που θεωρούσαν ότι είχαν δικαίωμα πάνω στο σώμα και τη ζωή τους. Για εμάς αυτά τα περιστατικά είναι η κορυφή του παγόβουνου της έμφυλης βίας και δεν πέφτουμε από τα σύννεφα σε κάθε γνωστοποιημένο ή μη περιστατικό. Πριν από τη γυναικοκτονία και το βιασμό, το παγόβουνο της έμφυλης βίας ξεκινά από πολύ μικρότερα περιστατικά τα οποία βιώνουμε στην καθημερινότητα μας μέσα από την παρενόχληση σε χώρους εργασίας, πειράγματα στο δρόμο, την κακοποίηση γυναικών μέσα σε σχέσεις, τις έμφυλες διακρίσεις, όταν γυρνάμε σπίτι το βράδυ, στη διασκέδαση μας, σε πολιτικούς χώρους και πολλά ακόμα που θα μπορούσαν να γεμίσουν αρκετές σελίδες ως παραδείγματα. Είναι η διαδρομή της κανονικοποίησης της έμφυλης βίας που καταλήγει στο βιασμό και τη γυναικοκτονία. 
Μέσα σε διάστημα λιγότερο από 7 μέρες η πόλη του Βόλου ξερνάει 3 δημοσιοποιημένα περιστατικά έμφυλης βίας. Τρεις ξυλοδαρμοί γυναικών από ελληναράδες μάτσο σεξιστές. Στο τελευταίο περιστατικό ο θύτης αφού έβρισε τη γυναίκα στη συνέχεια της επιτέθηκε, την έριξε στο έδαφος κι άρχισε να την χτυπάει. Ευτυχώς περαστικοί παρενέβησαν με αποτέλεσμα ο θύτης να απομακρυνθεί. Το περιστατικό έγινε στο λιμάνι του Βόλου και πρωί. Η γυναίκα που χτυπήθηκε και ένας άντρας που παρενέβη κατήγγειλαν το περιστατικό. Στο δεύτερο περιστατικό ο θύτης ήταν σε σχέση με τη γυναίκα και σε μεταξύ τους διαφωνία αργά τη νύχτα την άρπαξε από τα μαλλιά και της κοπάνησε επανειλημμένα το κεφάλι σε πόρτα εκκλησίας, σε κοντινό στο Βόλο χωριό. Η γειτονιά παρότι άκουσε τα πάντα δεν έκανε το παραμικρό, αντίθετα έδωσε τη συνένοχη σιωπή της στο θύτη ώστε να ολοκληρώσει ανενόχλητος το έργο του. Μετά από καταγγελία της γυναίκας ο θύτης αναζητείται από μπάτσους της περιοχής. Το πρώτο περιστατικό έγινε από άντρα διδάσκοντα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στο Τμήμα της Χωροταξίας και η γυναίκα που βρέθηκε ημιλιπόθυμη να ζητάει βοήθεια είναι φοιτήτρια του τμήματος. Η γυναίκα έκανε μήνυση καταγγέλλοντας τον θύτη για την μισογύνικη επίθεση, ενώ «αντι»μήνυση έκανε αμέσως κι ο ίδιος εναντίον της (για ψευδή καταμήνυση) ζητώντας παράλληλα το προβλεπόμενο 48ωρο μέχρι την εκδίκαση του αυτόφωρου. Στο μεσοδιάστημα γνωστοποιείται από το ΠΘ ότι θύτης και θύμα ήρθαν σε κάποια συμφωνία και έτσι αποσύρθηκαν ταυτόχρονα οι δύο μηνήσεις. 
Τα ξημερώματα της Πέμπτης 2 Φλεβάρη, τρανς θηλυκότητα περπατώντας στα Εξάρχεια αντιμετώπισε τρανσφοβική τραμπούκικη επίθεση από παρέα μάτσο σεξιστών (σχετικό link: