Τον Ιούνιο του 2017, η 22χρονη Π. και η 17χρονη φίλη της δέχτηκαν επίθεση σε κεντρικό σημείο της Κορίνθου απο έναν 46χρονο άντρα, ο οποίος δεν αρκέστηκε στο να ξεστομίζει απειλές αλλα κατευθυνόμενος προς αυτές, κατέληξε να ακουμπάει τη μια εκ των δύο στο στήθος και στην άλλη να τραβάει τα μαλλιά. Η Π. χρησιμοποίησε το μαχαίρι που έφερε για αυτοπροστασία. Ο άντρας μετά απο κάποιες μέρες κατέληξε, με αποτέλεσμα οι δύο κοπέλες να προφυλακιστούν και η Π. να αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, οπλοχρησία και η 17χρονη φίλη της, συνέργεια.
Το δικαστήριο έκρινε την Π. ένοχη με ποινή φυλάκισης 15 χρόνων και 14 μηνών. Αρκετές φορές, έχουμε πιάσει τις εαυτές μας να προσπαθούμε να βρούμε ποιός είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να υπάρχουμε εκεί έξω, χωρίς να κινδυνεύουμε. Και όταν κάποιες απο μάς επιλέγουμε να κουβαλήσουμε απο ένα πέπερ σπρέι, μέχρι το οτιδήποτε μας παρέχει μια ασφάλεια, ανησυχούμε για το τι θα γίνει σε περίπτωση που μας πιάσει κάποιος μπάτσος για εξακρίβωση ή γίνει το “κακό”.
Τα ελληνικά δικαστήρια ξέρουν. Ξέρουν να καταδικάζουν γυναίκες σε εξοντωτικές ποινές σε περιπτώσεις που αντέδρασαν για να προστατεύσουν το σώμα τους. Ξέρουν και να τιμωρούν γυναίκες, όταν αθωώνουν τους βιαστές τους επειδή εκείνες δεν αντέδρασαν όπως “έπρεπε”, αφού αρχικά υποβληθούν σε μια ανάκριση του πρότερου βίου τους. Τα ελληνικά δικαστήρια ξέρουν επίσης πολύ καλά και δεν ντρέπονται να μας υπενθυμίζουν με τις αποφάσεις τους, οτι η θέση μας στην ελληνική κοινωνία θα συνεχίσει να είναι έμφυλα υποτιμημένη (λαμβάνοντας υπόψη πάντοτε την ταξική και εθνοτική μας προέλευση), όπως κι αν πράξουμε… Continue reading “13 Ιούνη – Κάλεσμα για την Π. στο Εφετείο Ναυπλίου (απο BRA-STARDS, φεμινιστική γυναικεία ομάδα)”
Το 1857 κάποιες εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη διαμαρτύρονται με αίτημα καλύτερες συνθήκες εργασίας. Πενήντα χρόνια μετά, το 1908, το σωματείο εργατριών στην κλωστοϋφαντουργία (International Ladies’ Garment Workers’ Union) κάνει μια μεγάλη απεργία για ίσα μεροκάματα. Αυτή υποτίθεται είναι η αφορμή για την καθιέρωση της παγκόσμια ημέρας της γυναίκας. Για να μπορεί η κοινωνία να θυμάται (;) εν έτει 2015 και να γιορτάζει με ευχολόγια και λουλούδια τους αγώνες που έδωσαν στο παρελθόν οι γυναίκες για ίσα δικαιώματα. Παγκόσμια ημέρα του άντρα δεν γνωρίζουμε να υπάρχει, αυτοί έχουν την τιμητική τους κάθε μέρα εξάλλου. Και επειδή μας βγάζουν από τα ρούχα μας διάφορα που ακούμε αυτή τη μέρα, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τη γελοιότητα και την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας –έχουμε κι εμείς μνήμη άλλωστε, και όχι χρυσόψαρου.