Η ψηφιακή βιβλιοθήκη αποτέλεσε ένα από τα πρώτα εγχειρήματα της Αναρχικής Συλλογικότητας mⒶnifesto, με στόχευση την ανάδειξη και προπαγάνδιση της διαχρονικότητας των ελευθεριακών αξιών και της ιστορικής συνέχειας του παγκόσμιου αναρχικού κινήματος. Ξεκίνησε ως ξεχωριστή σελίδα στο blog της συλλογικότητας, οπου παρατίθονταν βιβλία, μπροσούρες και κείμενα που με βάση τις συλλογικές διαδικασίες, κρίθηκαν ως βασικό θεωρητικό υπόβαθρο που αντιστοιχούσε και αντιστοιχεί στο αξιακό και πολιτικό πλαίσιο αναφοράς της συλλογικότητας. Continue reading “Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη : 2000+ ψηφιακές εγγραφές και συνεχίζουμε…”
Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη : 2000+ ψηφιακές εγγραφές και συνεχίζουμε…
Η ψηφιακή βιβλιοθήκη αποτέλεσε ένα από τα πρώτα εγχειρήματα της Αναρχικής Συλλογικότητας mⒶnifesto, με στόχευση την ανάδειξη και προπαγάνδιση της διαχρονικότητας των ελευθεριακών αξιών και της ιστορικής συνέχειας του παγκόσμιου αναρχικού κινήματος. Ξεκίνησε ως ξεχωριστή σελίδα στο blog της συλλογικότητας, οπου παρατίθονταν βιβλία, μπροσούρες και κείμενα που με βάση τις συλλογικές διαδικασίες, κρίθηκαν ως βασικό … Continue reading “Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη : 2000+ ψηφιακές εγγραφές και συνεχίζουμε…”
«Ζούμε σε μια κοινωνία, που νομίζω οτι ο κόσμος δεν αντέχει, το να μην μπορεί να σε βάλει σε ένα συγκεκριμένο κουτάκι. Δηλαδή, δεν είμαστε κουτάκια. Είμαστε άνθρωποι, είμαστε πολύ περισσότερα απο κάτι που μπορεί να χωρέσει σε ένα κουτάκι.» (Ζακ Κωστόπουλος, απόσπασμα από συνέντευξή του)
Ιστορικά, σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης εντείνονται οι εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές συνθήκες, με αποτέλεσμα την όξυνση των κοινωνικών/ταξικών αντιθέσεων. Η διαρκής υποτίμηση της εργασίας, η ένταση της εξαθλίωσης και η συνολική υποβάθμιση των υλικών όρων και της ποιότητας διαβίωσης της τάξης μας, αποτελεί τη βασική στρατηγική επιλογή στην κατεύθυνση επιβίωσης και διαιώνισης του κυρίαρχου εξουσιαστικού συστήματος. Σε μια τέτοια συνθήκη, η κοινωνική συναίνεση και ο διαρκώς επιδιωκόμενος έλεγχος του πληθυσμού καθίστανται ιδιαίτερα επισφαλείς. Συνεπώς, προκειμένου να επιτευχθεί η αναγκαία κρατική και καπιταλιστική αναδιάρθρωση, επιστρατεύονται αφενός οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους στην κατεύθυνση της τρομοκράτησης και της πειθάρχησης της τάξης μας (ποινικοποίηση κοινωνικών/ταξικών αγώνων, εγκλεισμός και εξοντωτικές ποινές σε αγωνιζόμενους/ες, πρακτική κατάργηση απεργιών, θεσμικός ρατσισμός, με στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών/στριών) και αφετέρου κάθε δυνατός μηχανισμός προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού του κοινωνικού σώματος. Μια τέτοια συνθήκη βιώνουμε στην παρούσα συγκυρία, τόσο παγκόσμια όσο και ειδικότερα στο ελληνικό κράτος.
Η 45χρονη γυναίκα βρισκόταν σε διάσταση εδώ και βδομάδες με τον κακοποιητή σύζυγο και είχε λάβει ασφαλιστικά μέτρα για να προστατεύσει την ίδια και τα 3 παιδιά της. Ο κακοποιητής εδώ και πολύ καιρό την κυνηγούσε για να την σφάξει με μαχαίρι στο δρόμο ή να την πατήσει με το αυτοκίνητό του. Η γυναίκα είχε επανειλημμένα καταγγείλει αυτές τις επιθέσεις στην αστυνομία και πάντα κατέφευγε σε γειτονικά σπίτια για να ζητήσει βοήθεια. Είχε φύγει από το σπίτι στο πρόσφατο παρελθόν με τα παιδιά, όμως ο κακοποιητής την επισκέφτηκε στον χώρο εργασίας της και δυστυχώς κατάφερε να την πείσει πως είχε μετανιώσει για τις πράξεις του. Το απόγευμα της 21ης Μάη ο κακοποιητής της επιτέθηκε ξανά και την δολοφόνησε με 60 μαχαιριές μπροστά στα παιδιά της.
Η αίτηση αναίρεσης που ασκήθηκε, από τον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ι. Αγγελή, εναντίον της απόλυτα αιτιολογημένης απόφασης του Α’ Πενταμελούς Εφετείου κακουργημάτων Αθηνών με την οποία κηρύχθηκε αθώος ο αναρχικός κομμουνιστής Τάσος Θεοφίλου, αναδεικνύει την επιδιωκόμενη επέκταση του καθεστώτος εξαίρεσης σε ότι αφορά την αναρχική πολιτική έκφραση και δράση. Αυτή η επιδίωξη του κρατικού μηχανισμού μεθοδεύεται εδώ και καιρό. Πρόκειται για ένα καθεστώς εξαίρεσης που δοκιμάστηκε σιωπηλά και εμπεδώθηκε ως νέα κανονικότητα στο κοινωνικό σώμα τα τελευταία χρόνια, σε βάρος των χιλιάδων μεταναστών/ριών, με τον σταδιακό εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και με μαζικές απελάσεις τους. Τώρα, το επιδιωκόμενο δικαστικά, σύγχρονο άτυπο ιδιώνυμο διώκει την αναρχική πολιτική έκφραση και δράση, ώστε στη συνέχεια να εξαπλωθεί σιωπηλά υπο συνθήκες κοινοβουλευτισμού, εναντίον όλων όσων παίρνουν θέση στο πλευρό των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, εναντίον όλων όσων συμμετέχουν στον εξελισσόμενο αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, για την ταξική και κοινωνική απελευθέρωση. 
Στις 20 Μάρτη, ξεκίνησαν με ενυπόγραφα στένσιλ, παρεμβάσεις της συλλογικότητας στους δημόσιους χώρους της πόλης, με στόχο την αποδόμηση του εθνικισμού-πατριωτισμού.
Στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη, οι εργάτριες στον τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κατέβηκαν σε απεργία για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών. Δυο χρόνια αργότερα, οι ίδιες εργάτριες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους. Το 1908 στους δρόμους της Νέας Υόρκης διαδήλωσαν 15.000 εργάτριες, ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.
«Το λέμε με ειλικρίνεια, όσο επώδυνο κι αν είναι. Φασίστες υπάρχουν και έξω από το φασιστικό κόμμα, υπάρχουν σε όλες τις τάξεις και σε όλα τα κόμματα. Υπάρχουν συνεπώς παντού άτομα τα οποία αν και δεν είναι φασίστες (μπορεί να είναι και αντιφασίστες), έχουν φασιστική ψυχή, την ίδια δηλαδή επιθυμία για καταπίεση που χαρακτηρίζει τους φασίστες.» (Errico Malatesta, 28 Αυγούστου 1923, «Γιατί νίκησε ο φασισμός», Libero Accordo)
«Πραγματικά η έπαρση, η αλαζονεία και η εγωπάθεια είναι τα συστατικά του πατριωτισμού. Πιο παραστατικά, ο πατριωτισμός θεωρεί ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος σε μικρά κομμάτια, που το καθένα περιφράσσεται από σιδερένιο φράκτη. Αυτοί που είχαν την τύχη να γεννηθούν σε ένα συγκεκριμένο σημείο, θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους, αξιότερους και ευφυέστερους από τα ζωντανά πλάσματα που κατοικούν σε οποιοδήποτε άλλο σημείο. Γι’ αυτόν το λόγο, είναι καθήκον αυτών που κατοικούν σε αυτό το επιλεγμένο σημείο να πολεμούν, να σκοτώνουν και να πεθαίνουν, στην προσπάθειά τους να επιβάλλουν την ανωτερότητά τους στους υπόλοιπους. Οι κάτοικοι των άλλων περιοχών υποστηρίζουν με πανομοιότυπη λογική τα ίδια για τον εαυτό τους· κατά συνέπεια, από την πρώιμη παιδική ηλικία, τα μυαλά των παιδιών δηλητηριάζονται με ανατριχιαστικές ιστορίες για τους Γερμανούς, τους Γάλλους, τους Ιταλούς, τους Ρώσους κ.ά. Όταν το παιδί γίνει άντρας, είναι εντελώς διαποτισμένος με την πεποίθηση ότι ο ίδιος ο θεός τον έχει επιλέξει να υπερασπιστεί την πατρίδα του από την επίθεση ή εισβολή κάθε ξένου. Είναι γι’ αυτόν το λόγο που κραυγάζουν, απαιτώντας μεγαλύτερο στρατό και ναυτικό, περισσότερα πολεμικά πλοία και όπλα.» Έμμα Γκόλντμαν, 1911, «Πατριωτισμός : μια απειλή για την ελευθερία»