Κάθε κράτος για να υπάρξει και να συντηρείται χρειάζεται το «έθνος». Το «έθνος» για να συντηρείται και να αναπαράγεται χρειάζεται την εθνικιστική – πατριωτική προπαγάνδα. Το ρόλο της αναπαραγωγής και της εμπέδωσης του εθνικισμού – πατριωτισμού, της ιστορίας του «έθνους», τον επιτελούν οι κρατικοί μηχανισμοί της εκπαίδευσης, του στρατού, της εκκλησίας.
Πιστό στο καθήκον του ως κρατικός μηχανισμός εκπαίδευσης το πανεπιστήμιο «εθνικά» υπερήφανο έχει παρουσιάσει ως τώρα μια σειρά εκδηλώσεων εθνικιστικού – πατριωτικού χαρακτήρα (Έθνος και αντιφασισμός, η Αργοναυτική εκστρατεία και η ενότητα της ελληνικής φυλής μέσα από χριστιανικά αφηγήματα, γιορτάζοντας το 1821 στην ψηφιακή εποχή, κ.α) και φροντίζει να μας ενημερώσει πως «…ένα πράγμα με παρακινεί και μένα να γράφω, ότι τούτην την Πατρίδα την έχουμε όλοι μαζί και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Έγραψα γυμνή την αλήθεια να ιδούνε όλοι οι Έλληνες και να μπαίνουν σε φιλοτιμία και τα παιδιά μας να λένε : έχουμε αγώνες πατρικούς, έχουμε θυσίες. (Στρατηγός Μακρυγιάννης) – Απόσπασμα από την εκδήλωση «Γιορτάζοντας το 1821 στην ψηφιακή εποχή» ). Continue reading “Οι “εθνικά” υπερήφανες μπίζνες του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με το στρατό. (απο Ελευθεριακό Φοιτητικό Σχήμα «Ανθός»)”
Πηγή : 
Πέρασαν 23 χρόνια από τότε που οι σέρβοι φασίστες υπό τις διαταγές του Ρ. Κάραζιτς και του Μ. Μλάντιτς μαζί με τους έλληνες εθελοντές της ΕΕΦ, προχώρησαν στην σφαγή 8.000 μουσουλμάνων στην περιοχή της Σρεμπρένιτσα. Η σφαγή αυτή ήταν το αποκορύφωμα των πρακτικών εθνοκάθαρσης εις βάρος των μουσουλμάνων της Βοσνίας από τον σερβικό στρατό και τις σερβικές παραστρατιωτικές ομάδες, κατά την διάρκεια του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου πολέμου της περιόδου 1991-95. Βιασμοί, μαζικές εκτελέσεις, στρατόπεδα εγκλεισμού, βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών ήταν μερικά από τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι σέρβοι στρατιώτες, προκειμένου να πραγματοποιηθεί το όνειρο του σερβικού επεκτατισμού για μια μεγάλη Σερβία, χωρίς μουσουλμάνους κι άλλες μειονότητες.
11-13 Μάη διεξήχθη στην Πάρμα της Ιταλίας το ιδρυτικό συνέδριο της νέας διεθνούς. Και το όνομα αυτής: Διεθνής Συνομοσπονδία Εργασίας (ICL). Στη νέα διεθνή συνδικαλιστικών ενώσεων του αναρχοσυνδικαλισμού και του επαναστατικού συνδικαλισμού συμμετέχουν οι: CNT (Ισπανία), FAU (Γερμανία), USI (Ιταλία) και FORA (Αργεντινή) που προέρχονται από την παλιά AIT καθώς και οι ΕΣΕ (Ελλάδα), IP (Πολωνία) και οι IWW (Βόρεια Αμερική και Ευρώπη). Ως παρατηρητές συμμετείχαν οι CNT-F (Γαλλία), COB (Βραζιλία), Vrije Bond (Ολλανδία και Βέλγιο), GG/BO (Γερμανία) and UVW (Αγγλία). Η Νέα Διεθνής επιδιώκει να ενώσει τους αγώνες των εργαζομένων, ιδίως προκειμένου να καταστεί δυνατή η διασυνοριακή συνεργασία μεταξύ εργαζομένων των ίδιων κλάδων στις διάφορες χώρες. Τα κοινά εργαστήρια θα δημιουργήσουν ευκαιρίες για να μάθουμε ο ένας από τον άλλο πώς να διεξάγουμε νικηφόρους αγώνες. Η αρχική επικέντρωση της ΔΣΕ θα αφορά τους τομείς του επισιτισμού, των logistics και της εκπαίδευσης. Μια κοινή ημέρα δράσης και απεργίας στις 8 Μαρτίου θα τονίσει τους φεμινιστικούς αγώνες. 
Τον Ιούνιο του 2017, η 22χρονη Π. και η 17χρονη φίλη της δέχτηκαν επίθεση σε κεντρικό σημείο της Κορίνθου απο έναν 46χρονο άντρα, ο οποίος δεν αρκέστηκε στο να ξεστομίζει απειλές αλλα κατευθυνόμενος προς αυτές, κατέληξε να ακουμπάει τη μια εκ των δύο στο στήθος και στην άλλη να τραβάει τα μαλλιά. Η Π. χρησιμοποίησε το μαχαίρι που έφερε για αυτοπροστασία. Ο άντρας μετά απο κάποιες μέρες κατέληξε, με αποτέλεσμα οι δύο κοπέλες να προφυλακιστούν και η Π. να αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, οπλοχρησία και η 17χρονη φίλη της, συνέργεια.
Τα τελευταία 10 χρόνια, ο φόβος της συνολικής καταστροφής κρέμεται διαρκώς πάνω από τα κεφάλια μας. Η προσδοκία μικροβελτιώσεων σε κάποιο αδιευκρίνιστο μέλλον αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο πριν την πλήρη παραίτηση.
Μην ανέχεσαι να αναθέτεις αλλού την λύση των προβλημάτων σου. Μην ανέχεσαι να είσαι άλλο ένα νούμερο στην κάλπη τους.
Από την Κούβα ξεκινήσαμε αυτήν την 5η Μάη του 2018 μια νέα φάση στη διαδικασία της αυτοχειραφέτησης, με το άνοιγμα από μια ομάδα Κουβανών του ΑΒRΑ, δηλαδή του Κοινωνικού Κέντρου και Ελευθεριακής Βιβλιοθήκης. Αυτή η προσπάθεια του Alfredo López Libertarian Workshop (Ελευθεριακό Εργαστήριο Alfredo López), που είναι μια αναρχική, αντιαυταρχική και αντικαπιταλιστική πρωτοβουλία που ξεκίνησε το 2012 και αποτελεί μέρος της Αναρχικής Ομοσπονδίας Καραϊβικής και της Κεντρικής Αμερικής, με την αποτελεσματική και ζωτική συμμετοχή συνεργαζόμενων φορέων όπως το Cuban Critical Observatory, το Guardabosques, καθώς και μερικούς μεμονωμένους συντρόφους, επιδιώκει να οικοδομήσει έναν αυτόνομο και βιώσιμο χώρο στη σημερινή Κούβα. Ένας χώρος για την προώθηση εμπειριών και πρακτικών ανεξάρτητων από οποιαδήποτε ξένη ή εθνική κυβέρνηση ή ιδρύματα που τις εκπροσωπούν, θα βασίζεται στις ικανότητες των εμπλεκομένων. Η ΑΒΡΑ φιλοδοξεί σε μια πρακτική που προδιαγράφει το είδος της κοινωνίας που ονειρευόμαστε και μια αρμονική σχέση με το περιβάλλον, μεταφράζοντάς την σε μια ελάχιστη κατανάλωση και το μέγιστο των δικών μας μη ρυπογόνων λύσεων. 
Το προηγούμενο διάστημα ανακοινώθηκε ξαφνικά από πλευράς υπουργείου και Π.Θ. πως η δίμηνη καλοκαιρινή πρακτική των φοιτητριών/ών του τμήματος Ιχθυολογίας Π.Θ. δεν θα πληρωθεί όπως προέβλεπε η σύμβαση, δηλαδή στο τέλος του διμήνου, αλλά μετά την ολοκλήρωση και του επόμενου διμήνου πρακτικής το ερχόμενο καλοκαίρι (η πρακτική άσκηση χωρίζεται σε δύο δίμηνα σε δύο συνεχόμενα καλοκαίρια), και μάλιστα με περικοπή του αρχικού ποσού για το δεύτερο δίμηνο κατά 64%. (Πιο αναλυτικά για την υπόθεση αναφέρει προηγούμενή μας ανακοίνωση: 
«Καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε μορφή βίας από όπου κι αν προέρχεται, όμως μην κάνετε το τραγικό λάθος να θεωρείτε ότι το αίτημα της αποσυμφόρησης του νησιού και την απελευθέρωση της πλατείας Σαπφούς προερχόταν από ακραία στοιχεία» Σπύρος Γαληνός, Δήμαρχος Μυτιλήνης